Poniedziałek, Styczeń 20, 2020, 20:14

Karate, japońskie słowo „puste ręce”, narodziło się na Wyspach Okinawskich jako forma samoobrony, w czasie gdy broń została zakazana podczas inwazji sił japońskich. Zaczęło się od „te” (ręka), stylu walki stosowanego przez mieszkańców Wysp Ryukyu, a później ewoluowało pod wpływem chińskiego kenpō, wprowadzonego przez chińskie rodziny, które osiedliły się na Okinawie po uregulowaniu stosunków handlowych między Chinami a wyspami.

 

Karate, japońskie słowo „puste ręce”, narodziło się na Wyspach Okinawskich jako forma samoobrony, w czasie gdy broń została zakazana podczas inwazji sił japońskich. Zaczęło się od „te” (ręka), stylu walki stosowanego przez mieszkańców Wysp Ryukyu, a później ewoluowało pod wpływem chińskiego kenpō, wprowadzonego przez chińskie rodziny, które osiedliły się na Okinawie po uregulowaniu stosunków handlowych między Chinami a wyspami.

Z trzech miast Okinawy (Shuri, Naha, Tomari), z których każde jest blisko siebie, ale mają bardzo różne wymagania społeczne, pojawiły się trzy osobne style:

Shuri-te, Naha-te Tomari-te

Łącznie style te nazwano Okinawa-te lub tode (chińska ręka), ale z czasem połączyły się one nieznacznie, tworząc osobne dwa nurty: Shōrin-ryū rozwijany w pobliżu Shuri i Tomari oraz Shōrei-ryū, w propagowany pobliżu Naha.

Z powodu rosnącego wpływu Japonii nazwa „te” została ostatecznie przedłużona do karate-jutsu (chińska sztuka ręczna). Następnie zmieniła się na karate-do po tym, jak Mistrz Okinawy zmienił znaczenie słowa „kara” (również wymawiane tode), aby znaczyło „pusta”, a nie „chińska ręka”. Karate-do w dosłownym tłumaczeniu oznacza „styl pustej ręki”.

Nazwa karate została zatwierdzona dopiero w 1936 przez mistrzów z Okinawy: Kentsū Yabu, Chōmo Hanashiro, Chōshin Chibana, Chōjun Miyagi, Chōki Motobu.

 

Powszechne przekonania o początkach karate

Niewiele wiadomo o dokładnym pochodzeniu karate, zanim pojawiło się ono na Okinawie, ale jedna popularna teoria mówi, że pochodzi on z Indii sprzed ponad tysiąca lat. Legenda głosi, że styl ten najpierw został zaimplementowany w Chinach przez mnicha buddyjskiego zwanego Bodhidarma (po japońsku „daruma”). Mnich ten przybył do Shaolinsi i zaczął nauczać buddyzmu zen, oraz stylu boksu świątynnego opartego na ćwiczeniach mających na celu wzmocnienie umysłu i ciała. Historyczna dokładność tej legendy jest wciąż gorącym tematem dzisiejszych domniemań i sporów.

 

Droga ewolucji

Od chwili kiedy powstało karate powstało jego odmian i zdecydowanie ewoluowało . W wielu stylach aspekt realnej walki został zachowany, a niekiedy nawet rozwinięty (przykładowo kopnięcie okrężne mawashi-geri nie występowało w oryginalnej sztuce okinawskiej).

W niektórych jednak stylach sztuka ta zmieniła całkowicie swój charakter z samoobronnego systemu walki (karate okinawskie) na system psychofizycznego doskonalenia się, gdzie na pierwszy plan wysuwa się aspekt „drogi” – jap. dō, chińs. tao (dao) – którą kroczy się całe życie, jako symbolu niekończącego się procesu dążenia do doskonałości.

Można powiedzieć, że koreańskim odpowiednikiem karate niesportowego jest tangsudo, a karate nastawionego na rywalizację – taekwondo.

 

 

Obecnie istnieją trzy podstawowe kierunki w karate:

1.       karate jako walka na śmierć i życie (style klasyczne, głównie okinawskie), czyli tzw. karate tradycyjne. Paradoksalnie, z uwagi na ujęcie karate jako walki na śmierć i życie w stylach tych rzadziej przeprowadza się kumite (sparringi);

2.       karate jako sport z elementami samoobrony (większość stylów), także z przeprowadzaniem zawodów – w ramach tej kategorii stylów trwa zażarta dyskusja na temat zasad, których spójne przyjęcie umożliwiłoby szersze zaistnienie karate na igrzyskach olimpijskich; spory dotyczą m.in. dozwolenia podcięć, kontaktu na głowę, rodzajów ochraniaczy, low-kicków i innych;

3.       karate jako sposób psychofizycznego doskonalenia – podejście najbliższe taijiquan, nie nastawione bezpośrednio na samoobronę, czy rywalizację, jednak z zachowaniem oryginalnych postaw, wielu kata, ruchów.

Ponieważ karate upowszechniło się jako amatorski sport, w większości stylów wykształciła się potrzeba stworzenia szczegółowej hierarchii stopni, aby zmotywować ćwiczących do rozwoju.

Trening karate opiera się na metodach nauki:

Kihon, kata, kumite

 

Najbardziej znane style w karate:

Ashihara, Chitō-ryū, Enshin, Fudōkan, Gōjū-ryū, Gōsoku-ryū, Idōkan, Kyokushin, Matsubayashi-ryū, Oyama Karate, Seidō-juku, Shidōkan, Shitō-ryū, Shōrin-ryū, Shōtōkan, Kudo Daido Juku, Uechi-ryū, Wadō-ryū, Ryū-te

 

Ważniejsze daty w historii karate:

1905 Karate jest objęte programami wychowania fizycznego na Okinawie na poziomie średnio zaawansowanym.

1917: Funakoshi daje pierwszy publiczny pokaz karate-do.

1922: dr Jano Kano zaprasza Funakoshi na demonstrację technik walki do Kodokan Dojo, implementując karate-do w Japonii.

1924: W Japonii Powstaje pierwszy uniwersytecki klub karate na Uniwersytecie Keio.

Lata 30. XX wieku: Karate dociera do Kanady.

1936: Mistrzowie Okinawscy spotykają się na Okinawie, aby omówić działalności i rozpowszechnianie karate, spotkanie sponsoruje gazeta Ryukyu Shimpo.

1939: Japonia otwiera Shoto-Kan, swoją pierwszą oficjalną szkołę szkoleniową.

1945: Otwarcie pierwszego dojo w Stanach Zjednoczonych.

1949: Powstaje Japońskie Stowarzyszenie Karate.

Lata 50. XX wieku: karate zostaje wprowadzone w Wielkiej Brytanii.

Lata 60. XX wieku: Karate dociera do Związku Radzieckiego i jest kilkakrotnie zakazywane w ciągu następnych trzech dekad.

1964: Karate Shotokan powstaje we Francji.

1989: Karate po raz kolejny zalegalizowano w Związku Radzieckim.

 

Autor: DoB

Źródło:

https://www.athleticscholarships.net/history-of-karate.htm

https://pl.wikipedia.org/wiki/Karate


Copyright ©2020 Martial Sports, All Rights Reserved.